Главная » Статьи » ПОЭЗИЯ (бел.)

Янка Купала

Мужык я ад веку душою і сэрцам,

Таму спачуваю жывому ўсяму.

Малюся за брата, што зог не памерці:

Душу не схаваў у няпраўды труну.

 

Мужык я ад веку і тым ганаруся,

Што сэрца не прагне хлусні.

Пачэснай дарогай ісці не стамлюся,

Хоць цела жыве ў мітусні.

 

Мужык я ад веку на родных прасторах

І лашчыць мяне зямлі пах:

Пры ўсіх нечаканых і смутных раздорах

Я свой бараніць буду дах.

 

Мужык я ад веку і матчына мова

Люляе мяне з караня:

Ліецца з нас песня пры ўсякіх умовах,

Бо вечная тут мы радня.

 

 

Категория: ПОЭЗИЯ (бел.) | Добавил: fatiniya123 (08.07.2017) | Автор: Светлана Шашко-Шаблинская
Просмотров: 35 | Теги: свята, прысвячэнне, Янка Купала | Рейтинг: 5.0/1
Всего комментариев: 0
inner"> avatar Профиль Выйти
  • Публиковать в социальной сети Анонимно Подписаться на комментарии к материалу
avatar